تحقیق اقرار

پیشگفتار اِقْرار، اصطلاحی فقهی و حقوقی و آن عبارت است از اِخبار به حقی برای دیگری به زیان خود. اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق معنا شده است (جوهری، 2/790؛ قاموس، ذیل قرر). خلیل بن احمد آن را اعتراف به شی ء (5/22)، و راغب اصفهانی (ص 600) اثبات شی ء دانسته ا…

فرمت فایل دانلودی: rar

فرمت فایل اصلی: docx

تعداد صفحات: 41

حجم فایل: 32 کیلوبایت

قیمت: 12000 تومان

پیشگفتار

اِقْرار، اصطلاحی فقهی و حقوقی و آن عبارت است از اِخبار به حقی برای دیگری به زیان خود. اقرار در کتب لغت به اذعان یا اعتراف به حق معنا شده است (جوهری، 2/790؛ قاموس، ذیل قرر). خلیل بن احمد آن را اعتراف به شی ء (5/22)، و راغب اصفهانی (ص 600) اثبات شی ء دانسته است (قس: حج /22/5). معنای اصطلاحی اقرار نیز به معنای لغوی بسیار نزدیک است (نک: محقق حلی، 3/143؛ شهید اول، الدروس…، «کتاب الاقرار»؛ زیلعی، 5/2؛ قانون مدنی، ماده 1259).

مقدمه

در تعریف و ماهیت حقوقی اقرار چند نکته اهمیت دارد:

1. اقرار نوعی اخبار است و اقرار کننده خبر می دهد که حقی برای دیگری برعهده وی ثابت است. از آن رو که وی قصد اخبار دارد، نه انشاء، اقرار نه یک عمل حقوقی (عقد یا ایقاع)، بلکه یک واقعه حقوقی است (شهید اول، القواعد…، 1/164؛ مجددی، 60). 2. حقی که در این تعریف موضوع اقرار است، در معنای اعم به کار رفته، و شامل عین، منفعت و حق به معنای اخص مانند حق شفعه، حق انتفاع، حق ارتفاق و حق قصاص می شود. موضوع اقرار، هم می تواند از امور مدنی باشد و هم از امور کیفری (خمینی، 2/50؛ سماکیه، 351-352؛ جعفری، دائره المعارف…، 1/259).

3. اقرار با دعوی و شهادت (بینه) تفاوت دارد، زیرا دعوی عبارت است از «اخبار به حقی به سود خبر دهنده و به ضرر دیگری» و شهادت «اخبار به حقی به نفع دیگری و بر ضرر شخص ثالث»، در حالی که اقرار – چنانکه گفته شد – اخبار به حقی است به سود دیگری و بر ضرر خبر دهنده (تهانوی، 2/1183؛ عاملی، 9/212؛ زیلعی، 5/2-3).

4. اقرار همیشه جنبه ایجایی و اثباتی ندارد، بلکه گاهی سلبی است، چنانکه کسی اقرار کند که هیچ حقی بر ذمه دیگری ندارد. به همین سبب، برخی اقرار را اینگونه تعریف کرده اند: «اخبار به حقی لازم بر خبر دهنده، یا به نفی حقی از او» (اصفهانی، 2/229؛ خویی، 2/193).

5. خبر دهنده باید به صورت جازم و بدون تردید و تعلیق خبر دهد وگرنه اقرار باطل است. به همین سبب، برخی در تعریف اقرار «اخبار جازم» را ذکر کرده اند (شهید اول، الدروس، همانجا؛ خمینی، 2/49).

6. در برخی از موارد اخبارِ قائم مقام شخص به ضرر او معتبر است و اقرار تلقی می شود؛ مانند اقرار وکیل به آنچه در انجام دادن آن وکالت داشته است، چنانکه وکیل ِ در بیع اقرار به فروش مال موکل نماید. از این رو، برخی از فقیهان در تعریف اقرار گفته اند: «اخبار مکلف از خود یا موکل خود به حقی لازم» (ابن مفتاح، 4/157؛ بطاشی، 8/180؛ سماکیه، 449-451).

7. در اقرار خبردهنده از حقی سابق سخن می گوید. بنابراین، اعتراف به حقی درآینده (حق مستقبل) به نفع دیگری، «وعده» تلقی می شود، نه اقرار. برخی از فقیهان برای اخراج وعده از تعریف اقرار موضوع آن را «حق سابق» ذکر کرده اند (شهیدثانی، الروضه…، 6/380).

با توجه به نکات یاد شده می توان تعریف کامل تری از اقرار ارائه کرد: «اقرار عبارت است از اخبار جازم شخص یا قائم مقام او به حقی سابق برای دیگری بر ضرر خود یا نفی حقی از خود».

اقرار کننده به اقرار خود ملزم است. پس اگر کسی اقرار کرد که مبلغی به دیگری مدیون است، به پرداخت آن ملزم خواهد بود، یا اگر متهم، به قتل یا سرقت مالی اعتراف کند، جرم او ثابت می شود (نک: ابن رشد، 2/471؛ سنگلجی، 74).

عبارات و واژگان کلیدی:

  • اقرار کردن
  • اقرار
  • تحقیق در رابطه با اقرار
  • ارکان اقرار
  • اقرار از نظر حقوق
  • اقرار در اسلام

کلیک برای خرید